https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2720/شیعه-یعنی-تشنگی-در-شطّ-آب#Comments 15 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2720 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2720&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2720/شیعه-یعنی-تشنگی-در-شطّ-آب <p>ساقی! امشب باده از بالا بریز<br /> باده از خمخانه ی مولا بریز<br /> <br /> باده ای بی رنگ و آتش گون بده<br /> زان که دوشم داده ای افزون بده<br /> <br /> ای انیس خلوت شب های من!<br /> می چکد نام تو از لب های من<br /> <br /> محو کن در باده ات جام مرا<br /> کربلایی کن سرانجام مرا<br /> <br /> یا علی! درویش و صوفی نیستم<br /> فاش می گویم که کوفی نیستم<br /> <br /> لیک می دانم که جز دندان تو<br /> هیچ دندان لب نزد بر نان جو<br /> <br /> یا علی! لعل عقیقی جز تو نیست<br /> هیچ درویشی حقیقی جز تو نیست<br /> <br /> لنگ لنگان طریقت را ببین<br /> مردم دور از حقیقت را ببین<br /> <br /> مستِ مینای ولایت نیستند<br /> سرخوش از شهد هدایت نیستند<br /> <br /> خیل درویشان دکان آراستند<br /> &nbsp;کام خود را تحت نامت خواستند<br /> <br /> خلق را در اشتباه انداختند<br /> یوسف ما را به چاه انداختند<br /> <br /> کیستند اینان؟ رفیق نیمه راه<br /> وقت جان بازی به کنج خانقاه<br /> <br /> فصل جنگ آمد، تماشاگر شدند<br /> صلح آمد، لاله ی پرپر شدند<br /> <br /> دل به کشکول و تبرزین بسته اند<br /> بهر قتلت تیغ زرین بسته اند<br /> <br /> موج ها از بس تلاطم کرده اند<br /> راه اقیانوس را گم کرده اند<br /> <br /> موج ها را می شناسی مو به مو<br /> شرحی از زلف پریشانت بگو<br /> <br /> باز کن دیباچه ی توحید را<br /> تا بجوید ذره ای خورشید را<br /> <br /> یا علی! بار دگر اعجاز کن<br /> مشت های کوفیان را باز کن<br /> <br /> باز کن چشمان ناز آلوده را<br /> بنگر این چشم نیاز آلوده را<br /> <br /> باز گو شعب ابی طالب کجاست<br /> آن بیابان عطش غالب کجاست<br /> <br /> تا ز جور پیروان بوالحکم<br /> سنگ طاقت زا ببندم بر شکم<br /> <br /> تشنگی در ساغرم لبریز شد<br /> زخم تنهایی فساد انگیز شد<br /> <br /> آتشی افکند در جان و تنم<br /> کاین چنین بر آب و آتش می زنم<br /> <br /> تاول ناسور را مرهم کجاست؟<br /> مرهم زخم بنی آدم کجاست؟<br /> <br /> مرهم ما جز تولای تو نیست<br /> یوسفی، اما زلیخای تو کیست؟<br /> <br /> ای که هر دم، دم ز حیدر می زنی<br /> بر یتیمان علی سر می زنی؟<br /> <br /> شاهد اقبال در آغوش کیست؟<br /> کیسه ی نان و رطب بر دوش کیست؟<br /> <br /> کیست آن کس کز علی یادی کند؟<br /> بر یتیمان من امدادی کند<br /> <br /> دست گیرد کودکان درد را<br /> گرم سازد خانه های سرد را<br /> <br /> ای جوانمردان! جوانمردی چه شد؟<br /> شیوه ی رندی و شبگردی چه شد؟<br /> <br /> شیعگی تنها نماز و روزه نیست<br /> آب تنها در میان کوزه نیست<br /> <br /> کوزه را پُرکن ز آب معرفت<br /> تا در او جوشد شراب معرفت<br /> <br /> باده ی &laquo;ممّا رَزُقناهُم&raquo; بنوش<br /> &laquo;یُنفِقون&raquo; بنیوش و در انفاق کوش<br /> <br /> هم بنوش و هم بنوشان زین سبو<br /> &laquo;لَن تَنالوا البرّ حتی تُنفِقوا&raquo;<br /> <br /> جست وجویی کن سبوی باده را<br /> شست و شویی کن به می، سجاده را<br /> <br /> هر چه هستی، جان مولا، مرد باش<br /> گر قلندر نیستی، شبگرد باش<br /> <br /> سیرکن در کوچه های بی کسی<br /> دور کن از بی کسان دلواپسی<br /> <br /> ای خروس بی محل! آواز کن<br /> چشم خود بر بند و بالی باز کن<br /> <br /> شد زمین لبریز مسکین و یتیم<br /> ما گرفتار کدامین هیأتیم؟<br /> <br /> با یتیمان چاره &laquo;لاتَقهَر&raquo; بود<br /> پاسخ سائل &laquo;ولا تَنْهَر&raquo; بود<br /> <br /> دست بردار از تکبّر و از خطا<br /> شیعه یعنی جود و انفاق و عطا<br /> <br /> چیست درویشی به جز فانی شدن؟<br /> در دل گرداب، طوفانی شدن<br /> <br /> موج گردیدن به بحر کائنات<br /> تشنه ماندن بر لب آب فرات<br /> <br /> گر تو درویشی، دمی اندیشه کن<br /> سیره ی آل علی را پیشه کن<br /> <br /> شیعه یعنی شرح منظوم طلب<br /> از حجاز و کوفه تا شام و حلب<br /> <br /> شیعه یعنی یک بیابان بی کسی<br /> غربت صد ساله بی دلواپسی<br /> <br /> شیعه یعنی صد بیابان جستجو<br /> شیعه یعنی هجرت از من تا به او<br /> <br /> شیعه یعنی دست بیعت با غدیر<br /> بارش ابر کرامت بر کویر<br /> <br /> شیعه یعنی عدل و احسان و وقار<br /> شیعه یعنی انحنای ذوالفقار<br /> <br /> از عدالت گر تو می خواهی دلیل<br /> یاد کن از آتش و دست عقیل<br /> <br /> جان مولا! حرف حق را گوش کن<br /> شمع بیت المال را خاموش کن<br /> <br /> این تجمل ها که بر خوان شماست<br /> زنگ مرگ و قاتل جان شماست<br /> <br /> می سزد کز خشم حق پروا کنیم<br /> در مسیر چشم حق، پَروا کنیم<br /> <br /> این دو روز عمر، مولایی شویم<br /> مرغ، اما مرغِ دریایی شویم<br /> <br /> مرغ دریایی به دریا می رود<br /> موج برخیزد به بالا می رود<br /> <br /> آسمان را نور باران می کند<br /> خاک را غرق بهاران می کند<br /> <br /> لیک مرغ خانگی در خانه است<br /> روز و شب در بند مشتی دانه است<br /> <br /> تا به کی در بند آب و دانه اید؟<br /> غافل از قصّاب صاحب خانه اید<br /> <br /> شیعه یعنی وعده ای با نان جو<br /> کِشتِ صد آیینه تا فصل درو<br /> <br /> شیعه یعنی قسمت یک کاسه شیر<br /> بین نان خشک خود با یک اسیر<br /> <br /> یا علی! امروز تنها مانده ایم<br /> در هجوم اهرمنها مانده ایم<br /> <br /> یا علی! شام غریبان را ببین<br /> مردم سر در گریبان را ببین<br /> <br /> گردش گردونه را بر هم بزن<br /> زخم های کهنه را مرهم بزن<br /> <br /> مشک ها در راه، سنگین می روند<br /> اشک ها از دیده رنگین می روند<br /> <br /> مشک های خسته را بر دوش گیر<br /> اشک ها را گرم در آغوش گیر<br /> <br /> چیست حاصل زین همه سیر و سلوک<br /> تاب و تاول چهره و چین و چروک<br /> <br /> سالها صورت ز صورت بافتیم<br /> تا ز صورتها کدورت یافتیم<br /> <br /> یک نظر بر قامتی رعنا نبود<br /> یک رسوخ از لفظ بر معنا نبود<br /> <br /> گر چه قرآن را مرتب خوانده ایم<br /> از قلم نقش مرکّب خوانده ایم<br /> <br /> سوره ها خواندیم بی وقف و سکون<br /> کس نشد واقف بر سرّ &laquo;یسطرون&raquo;<br /> <br /> سرّ حق مستور مانده در کتاب<br /> عالمان علم صورت در حجاب<br /> <br /> ای برادر! عالمان بی عمل<br /> همچو زنبورند، لیکن بی عسل<br /> <br /> علم ها مصروف هیچ و پوچ شد<br /> جان من! برخیز، وقت کوچ شد<br /> <br /> از نفوذ نفس خود امدادگیر<br /> سیر معنا را از مجنون یادگیر<br /> <br /> ای خوش آن جهلی که لیلایی شوی<br /> هر نفس &laquo;لا&raquo; گوی &laquo;الاّ&raquo;یی شوی<br /> <br /> تا به کی در لفظ مانی همچو من؟<br /> سیر معنا کن چو هفتاد و دو تن<br /> <br /> زین همه الفاظ بر هم بافتن<br /> لبّ معنا را نخواهی یافتن<br /> &nbsp;<br /> همچو یحیی گر نهی سر در طبق<br /> می شود عریان به چشمت سرّ حق<br /> <br /> هر کسی از سرّ حق آگاه شد<br /> نور مطلق شد، فنا فی الله شد<br /> <br /> تیغ بند از بال مردان باز کرد<br /> هر که در خون غرقه زد، پرواز کرد<br /> <br /> غیر ممکن نیست پروازی چنین<br /> چشم دل بگشای و عاشورا ببین<br /> <br /> جوشن بی پشت بر تن کن، که باز<br /> طبل می غرّد که بر پا کن نماز<br /> <br /> این نماز، ای دل! نماز باطن است<br /> با وضو در جامه ی خون ممکن است<br /> <br /> شیعه یعنی عشق بازی با خدا<br /> یک نیستان تک نوازی با خدا<br /> <br /> شیعه یعنی هفت خطی در جنون<br /> شیعه طوفان می کند در کاف و نون<br /> <br /> شیعه یعنی نشئه ی جام بلا<br /> شیعگی یعنی قیام کربلا<br /> <br /> شیعه یعنی تندرِ آتش فروز<br /> شیعه یعنی زاهد شب، شیر روز<br /> <br /> شیعه یعنی شیر، یعنی شیرمرد<br /> شیعه یعنی تیغ عریان در نبرد<br /> <br /> شیعه یعنی تیغ، تیغ موشکاف<br /> شیعه یعنی ذوالفقار بی غلاف<br /> <br /> شیعه یعنی &laquo;سابقون السابقون&raquo;<br /> شیعه یعنی یک تپش عصیان و خون<br /> <br /> شیعه باید آبها را گِل کند<br /> خطّ سوم را به خون کامل کند<br /> <br /> خطّ سوم، خط سرخ اولیاست<br /> کربلا بارزترین منظور ماست<br /> <br /> کربلا گفتم، کَران را گوش نیست<br /> ورنه از غم بلبلی خاموش نیست<br /> <br /> بلبلان چهچه ز ماتم می زنند<br /> روز و شب از کربلا دم می زنند<br /> <br /> هر نظر در غنچه ای تر می کنند<br /> یادی از غوغای اکبر می کنند<br /> <br /> شیعه یعنی بازتاب آسمان<br /> بر سر نی، جلوه ی رنگین کمان<br /> <br /> از لب نی بشنوم صوت تو را<br /> صوت &laquo;انّی لا اری الموت&raquo; تو را<br /> <br /> پرچم زلفت رها در باد شد<br /> و از شمیمش کربلا ایجاد شد<br /> <br /> آنچه شرح حال خویشان تو بود<br /> تا به گیسوی پریشان تو بود<br /> <br /> می سزد نی نکته پردازی کند<br /> در نیستان آتش اندازی کند<br /> <br /> صبر کن، نی از نفس افتاده است<br /> ناله بر دوش جرس افتاده است<br /> <br /> کاروان بی میر و بی پشت و پناه<br /> در غل و زنجیر می افتد به راه<br /> <br /> می رود منزل به منزل در کویر<br /> تا بگوید سرّ بیعت با غدیر<br /> <br /> شیعه یعنی امتزاج نار و نور<br /> شیعه یعنی راس خونین در تنور<br /> <br /> شیعه یعنی هفت وادی اضطراب<br /> شیعه یعنی تشنگی در شطّ آب<br /> <br /> شیعه یعنی دِعبِل چشم انتظار<br /> می کشد بر دوش خود چل سال، دار<br /> <br /> شیعه باید همچو اشعار کُمَیت<br /> سر نهد بر خاک پای اهل بیت<br /> <br /> یا پرستووار در پیش هشام<br /> ترک جان گوید به تصدیق امام<br /> <br /> مادر موسی که خود اهل ولاست<br /> جرعه نوش از باده ی جام بلاست<br /> <br /> در تب پژواک بانگ الرحیل<br /> می نهد فرزند بر دامان نیل<br /> <br /> نیل هم خود شیعه ی مولای ماست<br /> اکبر اوییم و او لیلای ماست<br /> <br /> این سخن کوتاه کردم، والسلام<br /> شیعه یعنی تیغِ بیرون از نیام</p> محمدرضا آقاسی Mon, 25 May 2015 03:02:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2720 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2719/پدر-از-معضلات-اجتماعی-است#Comments 3 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2719 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2719&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2719/پدر-از-معضلات-اجتماعی-است همان طوری که مادر حدس زد، شد<br /> پدر آمد به شهر و نابلد شد<br /> <br /> به شهر آمد، بساط واکس وا کرد<br /> نشست آنجا که معبر بود، سد شد<br /> <br /> پدر را شهرداری آمد و برد<br /> بساطش ماند بی صاحب، لگد شد<br /> <br /> پدر از معضلات اجتماعی است<br /> که تبدیلِ به شعری مستند شد<br /> <br /> و بعد آمد کوپن بفروشد اما<br /> شبی آمد به خانه، گفت: &laquo;بد شد<br /> <br /> دوباره ریختند و جمع کردند<br /> خطر از بیخ گوشم باز رد شد&raquo;<br /> <br /> پدر جان کند و هی از خستگی مرد<br /> نفس در سینه اش حبس ابد شد<br /> <br /> به مادر گفت:&laquo;من که رفتم اما<br /> همان طوری که گفتی می شود، شد&raquo;<br /> <br /> به یاد روی ماهش بودم امشب<br /> نشستم، گریه کردم، جزر و مد شد مریم آریان Sun, 02 Mar 2014 06:59:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2719 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2871/خود-را-ذلیل-منّت-مرهم-نمی-کنیم#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2871 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2871&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2871/خود-را-ذلیل-منّت-مرهم-نمی-کنیم <p>ما گرچه از شکوه کسی کم نمی کنیم<br /> گردن به جز برای خدا خم نمی کنیم<br /> <br /> اهل صراحتیم و در این روزگار تلخ<br /> لبخندِ گنگ و گریه ی مبهم نمی کنیم<br /> <br /> در این کویرِ تفته اگر داغ هم شویم<br /> خود را ذلیل منّت مرهم نمی کنیم<br /> <br /> خون می خوریم و با گذر از خون دیگران<br /> شوکت برای خویش فراهم نمی کنیم<br /> <br /> <br /> <br /> ای سیب های شیطنت آلود! گُم شوید<br /> ما اقتدا به حضرت آدم نمی کنیم<br /> &nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> كاووس حسن لي Thu, 05 Dec 2013 07:11:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2871 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2872/مُهرِ-باطل-شد-به-روی-بال-کفترها-زدند#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2872 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2872&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2872/مُهرِ-باطل-شد-به-روی-بال-کفترها-زدند ماجرا این است: کم کم کمیّت بالا گرفت<br /> جای ارزش های ما را عرضه ی کالا گرفت<br /> <br /> احترام &laquo;یاعلی&raquo; در ذهن بازوها شکست<br /> دستِ مردی خسته شد، پای ترازوها شکست<br /> <br /> فرق مولای عدالت بار دیگر چاک خورد<br /> خطبه های آتشین متروک ماند و خاک خورد<br /> <br /> زیر باران های جاهل، سقف تقوا نم کشید<br /> سقف های سخت، مانند مقوّا نم کشید<br /> <br /> با کدامین سِحْر، از دلها محبت غیب شد؟<br /> ناجوانمردی هنر، مردانگی ها عیب شد؟<br /> <br /> خانه دل های ما را عشق خالی کرد و رفت<br /> ناگهان برق محبت اتصالی کرد و رفت<br /> <br /> سرسرای سینه ها را رنگ خاموشی گرفت<br /> صورت آیینه زنگار فراموشی گرفت<br /> <br /> پیکر عشق خدایی از نحیفی دوک شد<br /> کلّه ی احساس های ماورایی پوک شد<br /> <br /> آتشی بی رنگ در دیوان و دفترها زدند<br /> مُهرِ &laquo;باطل شد&raquo; به روی بال کفترها زدند<br /> <br /> اندک اندک قلب ها با زرپرستی خو گرفت<br /> در هوای سیم و زر گندید و کم کم بو گرفت<br /> <br /> غالباً قومی که از جان زرپرستی می کنند<br /> زمره ی بیچارگان را سرپرستی می کنند<br /> <br /> سرپرست زرپرست و زرپرست سرپرست<br /> لنگی این قافله تا صبحگاه محشر است<br /> <br /> از همان آغاز، دست کج-روی ها پا گرفت<br /> روح تاجر پیشگی در کالبدها جا گرفت<br /> <br /> کارگردانان بازی، باز با ما جر زدند<br /> پنج نوبت را به نام کاسب و تاجر زدند<br /> <br /> چار تکبیر رسا بر روح مردی خوانده شد<br /> طفل بیداری به مکر و فوت و فن خوابانده شد<br /> <br /> روزگارِ کینه پرور، عشق را از یاد برد<br /> باز چون سابق کلاه عاشقان را باد برد<br /> <br /> سالکان را پای پر تاول ز رفتن خسته شد<br /> دست پر اعجاز مردان طریقت بسته شد<br /> <br /> سازهای سنتی آهنگ دلسردی زدند<br /> ناکسان بر طبل های ناجوانمردی زدند<br /> <br /> تا هوای صاف را بال و پر کرکس گرفت<br /> آسمان از چشم ما خورشید خود را پس گرفت<br /> <br /> زنگ ولگرد سیاهی ها به جان ها خیمه زد<br /> روح شب در جای جای آسمان ها خیمه زد<br /> <br /> صبح را لاجرعه کابوس سیاهی سر کشید<br /> شد سیه مست و برای آسمان خنجر کشید<br /> <br /> تیغ آتش را دگر آن شدت موعود نیست<br /> در بساط شعله ها آهی به غیر از دود نیست<br /> <br /> دود در دود و سیاهی در سیاهی چرخ زن<br /> گرد دلها هاله هایی از تباهی چرخ زن<br /> <br /> اعتبار دست ها و پینه ها در مرخصی<br /> چهره ها ماتم زده، آیینه ها در مرخصی<br /> <br /> از زمین خنده، خار اخم بیرون می زند<br /> خنده انگار از شکاف زخم بیرون می زند<br /> <br /> طعم تلخی دایر است و قندها تعطیل محض<br /> جز به ندرت دفتر لبخندها تعطیل محض<br /> <br /> خنده های گاه گاه انگار ره گم کرده اند<br /> یا که هق هق ها&nbsp; تقیّه در تبسم کرده اند<br /> <br /> منقرض گشته است نسل خنده های راستین<br /> فصل، فصل بارش اشک است اندر آستین<br /> <br /> آنچه این نسل مصیبت دیده را ارزانی است<br /> پوزخند آشکار و گریه ی پنهانی است<br /> <br /> گر چه غیر از لحظه ای بر چهره ها پاینده نیست<br /> پوزخند است این شکاف زشت، نامش خنده نیست<br /> <br /> مثل یک بیماری مرموز در این انجمن<br /> خنده های از ته دل، ریشه کن شد، ریشه کن<br /> <br /> الغرض با ماله ی غم، دستِ بنّایی شگفت<br /> ماهرانه حفره ی لبخندها را گل گرفت<br /> <br /> اشک های نسل ما اما حقیقی می چکند<br /> از نگین چشم های خون، عقیقی می چکند<br /> <br /> ماجرا این است: مردار تفرعن زنده شد<br /> شاخه های ظاهراً خشکیده از بن، زنده شد<br /> <br /> آفتابی نامبارک نفس ها را زنده کرد<br /> بار دیگر اژدهای خشک را جنبده کرد<br /> <br /> قبطیان فتنه گر جا در بلندی کرده اند<br /> ساحران با سامری ها گاوبندی کرده اند<br /> <br /> من ز پا افتادن گلخانه ها را دیده ام<br /> بال سوزن خورده ی پروانه ها را دیده ام<br /> <br /> انفجار لحظه ها، افتادن آواز اوج<br /> بر عصب های رها پیچیدن شلاق موج<br /> <br /> دیده ام بسیار مرگ غنچه های گیج را<br /> از کمر افتادن آلاله ی افلیج را <br /> <br /> در نخاع بادها ترکش فراوان دیده ام<br /> گردش تابوت ها را در خیابان دیده ام<br /> <br /> گردش تابوت های بی شکوه آهنین<br /> پر ز تحقیر و ترحم، خالی از هر سرنشین<br /> <br /> در خیابان جنون، در کوچه ی دلواپسی<br /> کرده ام دیدار با کانون گرم بی کسی<br /> <br /> دیده ام در فصل نفرت، در بهار برگ ریز<br /> کوچ تدریجیّ دلها را به حال سینه خیز<br /> <br /> سروها را دیده ام در فصل های مبتذل<br /> خسته و سر در گریبان، با عصا زیر بغل<br /> <br /> تن به مرداب مهیب خستگی ها داده اند<br /> تکیه بر دیواری از وابستگی ها داده اند<br /> <br /> پیش چنگیز چپاول، پشت را خم کرده اند<br /> گوشه ای از خوان یغما را فراهم کرده اند<br /> <br /> ماجرا این است: آری، ماجرا تکراری است<br /> زخم ما کهنه است اما زخم کهنه، کاری است<br /> <br /> از شما می پرسم آن شور اهورایی چه شد؟<br /> شوق معراج و خیال عرش پیمایی چه شد؟<br /> <br /> پشت این ویرانه های ذهن، شهری هست؟ نیست؟<br /> زهر این دلمردگی را پادزهری هست؟ نیست؟<br /> <br /> هان، کدامین فتنه دکان وفا را تخته کرد؟<br /> در رگ ایمان ما خون صفا را لخته کرد<br /> <br /> هان چه آمد بر سر شفّافی آیینه ها؟<br /> از چه ویران شد ضمیر صافی آیینه ها؟<br /> <br /> شور و غوغای قیامت در نهان ما چه شد؟<br /> ای عزیزان! &laquo;رستخیز ناگهان&raquo; ما چه شد؟<br /> <br /> دشتِ دلهامان چرا از شور &laquo;یا مولا&raquo; فتاد؟<br /> از چه تشت انتظار ما از آن بالا فتاد؟<br /> <br /> جان تاریک من اینک مثل دریا روشن است<br /> صبح گون از تابش خورشید مولا روشن است<br /> <br /> طرفه خورشیدی که سر از مشرق گل می زند<br /> بین دریا و دلم از روشنی پل می زند<br /> <br /> طرفه خورشیدی که غرق شور و نورم می کند<br /> زیر نور ارغوانی ها مرورم می کند<br /> <br /> اندک اندک تا تپیدن های گرمم می برد<br /> در دل دریا فرو از شوق و شرمم می برد<br /> <br /> &laquo;ذره ی سرگشته عاشق&raquo; خطابم می کند<br /> با خطابش همجوار روح آبم می کند<br /> <br /> اینک از اعجاز او آیینه ی من صیقلی است<br /> طالع از آفاق جانم آفتاب &laquo;یاعلی&raquo; است<br /> <br /> یا علی می تابد و عالم منوّر می شود<br /> ذهن دریا غرق گل های معطر می شود<br /> <br /> چشم هستی، آبها را جز علی مولا ندید<br /> جز علی، مولا برای نسل دریاها ندید<br /> <br /> کهکشان نام او پهلو به مطلق می زند<br /> تا ابد در سینه ها کوس اناالحق می زند<br /> <br /> تیغ یادش ریشه ی اندوه و غم را می زند<br /> آفتاب هستی اش چشم عدم را می زند<br /> <br /> قلب من با قلب دریا همسرایی می کند<br /> یاد از آن دریای ژرف ماورایی می کند<br /> <br /> اینک این قلب من و ذکر رسای &laquo;یاعلی&raquo;<br /> غرّش بی وقفه ی امواج در دریا علی<br /> <br /> موجها را ذکر حق این سو و آن سو می کشد<br /> پیر دریا کف به لب آورده &laquo;یا هو&raquo; می کشد<br /> <br /> مثل مرغان رها در اوج می چرخد دلم<br /> شادمان در خانقاه موج می چرخد دلم<br /> <br /> موج، چون درویشِ از خود رفته ای کف می زند<br /> صوفی گرداب ها می چرخد و دف می زند<br /> <br /> ناگهان شولای روحم ارغوانی می شود<br /> جنگل انبوه دریاها خزانی می شود<br /> <br /> کلبه ی شاد دلم ناگاه می گردد خراب<br /> باز ضربت می خورد مولای دریا از سراب<br /> <br /> پیش چشمم باغ های تشنه را سر می برند<br /> شاخه هایی سرخ از نخلی تناور می برند<br /> <br /> خارهای کینه قصد نوبهاران می کنند<br /> روی پل تابوت ها را تیرباران می کنند<br /> <br /> در مشام خاطرم عطر جنون می آورند<br /> بادهای باستانی بوی خون می آورند<br /> <br /> صورت اندیشه ام سیلی ز دریا می خورد<br /> آخرین برگ از کتاب آبها، تا می خورد<br /> <br /> سید حسن حسینی Wed, 25 Jul 2012 09:15:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2872 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2869/ای-مالک-خوش-به-حالمان-که-نیستیم#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2869 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2869&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2869/ای-مالک-خوش-به-حالمان-که-نیستیم تو هم بالاخره، در آتش سوختی<br /> ابراهیم!<br /> هی گله گله گوسفند به تپه ها بردی<br /> آتش دست و پا کردی<br /> به سرنوشت سیب زمینی ها فکر کردی<br /> و خوشحال شدی<br /> که مثل آنها نیستی<br /> یادت به خیر<br /> می نشستی و<br /> بی آن که نُت ها چیزی از تو بدانند<br /> بی تماشاچی<br /> برای حضار نی ناله می کردی<br /> مثل بابابزرگ ها<br /> مثل خدانظر<br /> که گوسفندهاش<br /> به موسیقی دیگری عادت نکرده اند<br /> حیف شد<br /> درس امروزمان کمی شیرین بود<br /> درسی از نهج البلاغه<br /> ای مالک!<br /> خوش به حالمان که نیستیم<br /> یک عده بعد از ما<br /> نشسته اند از کمبودها حرف می زنند و<br /> نسبت به محیط و مساحت روستا<br /> حجم فاجعه را اندازه می گیرند<br /> و گناه را به گردن آتش می اندازند<br /> اما آتش باید باشد<br /> حتماً باید باشد<br /> تا عده ای دود بگیرند و<br /> دادِمان را بدهند بنویسند<br /> بعد از کلماتی مثل وعده<br /> مثل هشدار<br /> یا مثل همین کتابهایی که سوخت<br /> بنویسند کنار بابا بعد نان<br /> بنویسندکنار بابا بعد آب<br /> &nbsp;و آب از آب تکان نخورد<br /> می گویند<br /> مسئولین امر نقشه هایشان را زیر و رو کرده اند<br /> و همین فردا<br /> روستامان را کشف کرده اند<br /> و سرمای ما را<br /> به رسمیت شناخته اند<br /> نشر اکاذیب نباشد<br /> عده ای<br /> آخرین نامه های سرگشاده ی ما را<br /> روی شیشه های بی بخار خانه هامان دیده اند:<br /> &laquo;فتیله! فردا تعطیله&raquo;<br /> حتماً دست خط های بچگانه ی ما<br /> نخواندنی بوده است<br /> که تعطیلمان نکرده اند<br /> اما<br /> به کوری چشم دشمنان<br /> خودِ فتیله غیرت به خرج داد<br /> و برای همیشه تعطیلمان کرد<br /> یادمان به خیر<br /> &nbsp; محمدامین جعفری حسینی Wed, 25 Jul 2012 07:32:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2869